[[{"content_id":55266,"content_number":0,"portal_id":118,"lang_id":"fa","content_title":"مذهب مالکی","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"ابوعبدالله مالک&zwnj;بن انس&zwnj;بن مالک به سال 93ق در مدینه به دنیا آمد و به سال 179ق وفات یافت. وی چهل سال با امویها و چهل و شش سال با عباسیها زندگی گذراند. درباره شخصیت او نیز روایات نادرستی وجود دارد. مثلاً در تاریخ می&zwnj;خوانیم: در خواب از پیامبر اکرم(ص) پرسیده شد:&zwnj; بعد از شما از چه کسی باید مسائل خود را بپرسیم؟ فرمودند: از مالک. بی&zwnj;اساس بودن چنین سخنانی برخواننده گرامی پوشیده نیست. مالک و اهل&zwnj;بیت(ع) زندگی مالک&zwnj;بن انس در تاریخ به دوگونه بوده است. در ابتدا مالک با خلفای جور سر ناسازگاری داشت و علیه آنان فتوا می&zwnj;داد که این امر به شلاق خوردن و زندانی شدنش انجامید. وی در جهت این مخالفتها با سیاست حاکمان،&zwnj; به علویها از جمله نفس زکیه یاری می رساند و دشمنی خود را آشکار می&zwnj;نمود. اما پس از مدتی روند مخالفتهای او تغییر نمود، &zwnj;افکارش درباره خلفای عباسی دگرگون شد و کم&zwnj;کم به دربار آنان وارد شد، به گونه&zwnj;ای که منصور او را &laquo;رکن الاسلام&raquo; نامید و حج را با او به&zwnj;جا می&zwnj;آورد. البته این تغییر سیاست بدون علت نیست. در بررسی اوضاع و احوال زمانه مالک به این مسئله برخورد می&zwnj;کنیم که بنی&zwnj;عباس نهایت دشمنی با اهل&zwnj;بیت(ع) و آزار و شکنجه طرفداران و دوستداران آنان را به کار می&zwnj;گرفتند و حقد و کینه خود را با تنگ&zwnj;کردن زمینه به شیعیان و موالیان اهل&zwnj;بیت(ع) خالی می&zwnj;نمودند. بعید نیست مالک نیز از گزند آزارهای آنان در امان نبوده و مجبور به تغییر موضع و تقیه کردن شده است. زیرا سخنانی از وی در تاریخ ثبت شده که با وجود کتمان شدید و فشار زیاد باز هم حب خود را به اهل&zwnj;بیت(ع) ظاهر کرده و زبان به مدح و بیان فضایل اخلاقی حضرت امام صادق(ع)گشوده است. از جمله سخنان وی این است که گفته است: بر جعفربن محمد روزگار و زمانه مختلفی گذشته، اما ایشان را همواره بر سه چیز ثابت دیدم: یا نماز می&zwnj;گزارد یا روزه داشت یا قرآن قرائت می&zwnj;نمود. ندید چشمی، نشنید گوشی و نرسید بر عقل کسی که بشری از جعفربن محمد صادق(ع) عالم&zwnj;تر، عابدتر و پرهیزکارتر باشد. همواره جعفربن محمد(ع) را می&zwnj;دیدم که بسیار شوخ طبع، خوشرو و متبسم بودند. اگر نام مبارک حضرت پیامبر(ص) در محضرشان ذکر می&zwnj;شد رنگ از رخسارشان می&zwnj;پرید و هرگز ندیدم که نام پیامبر اکرم(ص)را بر زبان جاری سازند مگر اینکه بر وضو باشند. همواره او را در سه حال می&zwnj;دیدم: برپادارنده نماز، روزه&zwnj;دار و قاری قرآن. درباره آنچه به او مربوط نمی&zwnj;شد سخنی نمی&zwnj;فرمود و از عالمان و عابدانی بود که در برابر پروردگار خاشع و خاضع می&zwnj;باشند. گردآورنده:محمدحسین قاسمی شیری پی نوشت ملل و نحل آیةالله سبحانی ملل و نحل شهرستانی","content_html":"<p>ابوعبدالله مالک بن انس بن مالک به سال 93ق در مدینه به دنیا آمد و به سال 179ق وفات یافت. وی چهل سال با امویها و چهل و شش سال با عباسیها زندگی گذراند. درباره شخصیت او نیز روایات نادرستی وجود دارد. مثلاً در تاریخ می خوانیم: در خواب از پیامبر اکرم(ص) پرسیده شد:  بعد از شما از چه کسی باید مسائل خود را بپرسیم؟ فرمودند: از مالک. بی اساس بودن چنین سخنانی برخواننده گرامی پوشیده نیست. مالک و اهل بیت(ع) زندگی مالک بن انس در تاریخ به دوگونه بوده است. در ابتدا مالک با خلفای جور سر ناسازگاری داشت و علیه آنان فتوا می داد که این امر به شلاق خوردن و زندانی شدنش انجامید. وی در جهت این مخالفتها با سیاست حاکمان،  به علویها از جمله نفس زکیه یاری می رساند و دشمنی خود را آشکار می نمود. اما پس از مدتی روند مخالفتهای او تغییر نمود،  افکارش درباره خلفای عباسی دگرگون شد و کم کم به دربار آنان وارد شد، به گونه ای که منصور او را «رکن الاسلام» نامید و حج را با او به جا می آورد. البته این تغییر سیاست بدون علت نیست. در بررسی اوضاع و احوال زمانه مالک به این مسئله برخورد می کنیم که بنی عباس نهایت دشمنی با اهل بیت(ع) و آزار و شکنجه طرفداران و دوستداران آنان را به کار می گرفتند و حقد و کینه خود را با تنگ کردن زمینه به شیعیان و موالیان اهل بیت(ع) خالی می نمودند. بعید نیست مالک نیز از گزند آزارهای آنان در امان نبوده و مجبور به تغییر موضع و تقیه کردن شده است. زیرا سخنانی از وی در تاریخ ثبت شده که با وجود کتمان شدید و فشار زیاد باز هم حب خود را به اهل بیت(ع) ظاهر کرده و زبان به مدح و بیان فضایل اخلاقی حضرت امام صادق(ع)گشوده است. از جمله سخنان وی این است که گفته است: بر جعفربن محمد روزگار و زمانه مختلفی گذشته، اما ایشان را همواره بر سه چیز ثابت دیدم: یا نماز می گزارد یا روزه داشت یا قرآن قرائت می نمود. ندید چشمی، نشنید گوشی و نرسید بر عقل کسی که بشری از جعفربن محمد صادق(ع) عالم تر، عابدتر و پرهیزکارتر باشد. همواره جعفربن محمد(ع) را می دیدم که بسیار شوخ طبع، خوشرو و متبسم بودند. اگر نام مبارک حضرت پیامبر(ص) در محضرشان ذکر می شد رنگ از رخسارشان می پرید و هرگز ندیدم که نام پیامبر اکرم(ص)را بر زبان جاری سازند مگر اینکه بر وضو باشند. همواره او را در سه حال می دیدم: برپادارنده نماز، روزه دار و قاری قرآن. درباره آنچه به او مربوط نمی شد سخنی نمی فرمود و از عالمان و عابدانی بود که در برابر پروردگار خاشع و خاضع می باشند. گردآورنده:محمدحسین قاسمی شیری پی نوشت ملل و نحل آیةالله سبحانی ملل و نحل شهرستانی<\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2016-06-13 12:15:52","content_date_event":"2016-06-13 12:15:52","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2016-06-13 12:16:18","content_date_register":"2016-06-13 12:16:18","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":75777,"eid":0,"attach_title":null,"attaches":[{"sizes":{"150":".\/file\/118\/attach\/197001\/attach.png","300":".\/file\/118\/attach\/197001\/attach.png","400":".\/file\/118\/attach\/197001\/attach.png","600":".\/file\/118\/attach\/197001\/attach.png","900":".\/file\/118\/attach\/197001\/attach.png","1200":".\/file\/118\/attach\/197001\/attach.png"}}]}]]